TURZYCA

TURZYCA (CAREX L.)
Rodzina: turzycowate (Cyperaceae)

Rodzaj ten obejmuje olbrzymią ilość gatunków, z których w Polsce występuje około 90. Są to byliny, tworzące rozłogi luli mające postać kępkową. Liście ich są zazwyczaj dość długie o równowąskiej blaszce, która tworzy u dołu zrośniętą pochwę. Pęd w przekroju trójkątny, bez kolanek, różni się wyraźnie od obłego, opatrzonego kolankiem źdźbła traw.

Kwiaty turzyc są rozdzielnopłciowe i pozbawione okwiatu. Męskie składają się z 3, wyjątkowo z 2 pręcików. W kwiatach żeńskich znajduje się słupek o 3 lub 2 znamionach, otoczony mniej lub więcej rozdętym pęcherzykiem, zakończonym dzióbkiem, przez który wychylają się na zewnątrz znamiona. Pod każdym kwiatem znajduje się łuskowata przysadka. Kwiaty męskie i żeńskie zgrupowane są albo w oddzielne kioski męskie i żeńskie, przy czym męskie umieszczone są wyżej, albo też występują w kioskach obupłciowych, lecz wówczas górna część zawiera kwiaty innej płci niż dolna. Zapylanie odbywa się przez wiatr. Pręciki, podobnie jak u traw, są długie, zwisające i produkują wielkie ilości pyłku, znamiona zaś są rozczapierzone i wychylają się z kłoska.

Owocem jest soczewkowaty lub 3-ścienny orzeszek, odpadający wraz z pęcherzykiem. Lekkie pęcherzyki wraz z owockami rozsiewane są przez wiatr lub wodę, a nawet przez zwierzęta, do których sierści mogą się one przyczepiać.

Turzyce występują przeważnie w umiarkowanych i chłodnych strefach kuli ziemskiej, zarówno na niżu, jak i w górach. Strefy tropikalne, z wyjątkiem okolic górskich, są ich pozbawione. Turzyce występują masowo na podmokłych łąkach torfowiskowych oraz przy brzegach wód, odgrywając olbrzymią rolę w procesie zarastania zbiorników wodnych. Występują one w różnych zespołach roślinnych, tworząc czasem 1-gatunkowe, gęste skupienia.

Jako pasza nie przedstawiają większej wartości, a nawet niektóre gatunki są wręcz dla bydła szkodliwe.

Turzyce są jednymi z najważniejszych roślin torfotwórczych. Zwykle najlepiej zachowują się w torfie ich korzonki, mające bardzo charakterystyczny wygląd; na powierzchni korzonków znajdują się liczne wyrostki, tworzące rodzaj mniejszych lub większych sęczków. Kształt ich jest w zależności od gatunku różny, tak że mogą nawet służyć jako cecha rozpoznawcza przy oznaczaniu gatunków.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *